 |
| การเดินทางของปลาทะเล |
|
|
by Fufu แต่ก่อนจะซื้อปลาซักตัว คุณรู้ไหมครับว่า ปลาทะเลสวยงามที่ถูกขายกันอยู่ทุกวันนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร? มาจากไหน? อยากจะให้ทราบกันไว้ว่า กว่าที่ปลาทะเลจะเดินทางมาถึงมือเรา มันต้องผ่านการเดินทางมาอย่างไรบ้าง เพราะ 99% ของปลาทะเลที่มีจำหน่ายในตลาดปลาสวยงามของประเทศไทยนั้นเป็นปลาที่ได้จากการรวบรวมจากธรรมชาติทั้งสิ้น โดยหลักๆ แล้วแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ คือ หนึ่ง ปลาที่จับจากในประเทศ - ส่วนมากจะมาจากสองที่ คือ A) ปลาจากภาคตะวันออกทางอ่าวไทย – ชลบุรี, ระยอง B) ปลาจากทางฝั่งอันดามัน # หมายเหตุ ปัจจุบันการจับปลาทะเลจากเกาะภูเก็ต ถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เนื่องจากจังหวัดภูเก็ตมีกฎหมายห้ามจับ ขนส่ง หรือนำออก สัตว์น้ำทะเลหลายชนิด รวมไปถึงปลาในแนวปะการังหลายชนิดด้วย (ปัจจุบันมีการออกกฏหมายห้ามจับสัตว์น้ำสวยงามตามแนวปะการังจากพื้นที่ทางภาคใต้ของไทยชั่วคราว) สอง ปลานำเข้า ส่วนมากศูนย์กลางการรวบรวมปลา และพักปลาจะอยู่ที่สิงคโปร์ หรือฮ่องกง ก่อนที่จะถูกส่งมายังเมืองไทยอีกต่อหนึ่ง ปลาเหล่านี้จะถูกรวบรวมจากหลายประเทศ เช่น: ฟิลิปปินส์, อเมริกา, อินโดนิเชีย, ทะเลแดง หรือบางร้านอาจจะใช้วิธีสั่งนำเข้าโดยตรงจากประเทศต้นทาง ร้านค้าหลายร้านนิยมที่จะนำเข้าปลามาขายมากกว่าปลาที่จับจากในประเทศ เหตุเพราะว่าปลาที่นำเข้าจะมีอัตราการตายในขณะมาอยู่ในมือผู้ขายน้อยกว่าปลาที่จับจากในประเทศ อาจเป็นได้ว่าปลาที่นำเข้า มีการพักปลาก่อนส่ง และบรรจุลงอย่างถูกวิธี ในขณะที่ปลาที่ขนส่งมาจากในประเทศจะไม่ค่อยมีการพักปลา หรือบรรจุอย่างดีเท่าไหร่
วิธีการรวบรวมปลา ใช่เพียงแต่แนวปะการังจะถูกทำลาย พ่อค้าปลาสวยงามเองก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน พวกเขาก็ไม่ได้ดีใจกับการที่เขาได้ปลาสภาพดีเป็นจำนวนมากขึ้น เหตุเพราะถึงแม้ปลาจะอยู่ในสภาพที่ดีเมื่อมาถึงในช่วงแรก ปลาเหล่านี้มักจะไม่แสดงอาการออกมา บางตัวอาจจะมีอาการเหม่อลอย ไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบรับ แต่เมื่ออยู่ไปได้ซักพักหนึ่ง ปลาเหล่านี้จะมีอัตราการรอดตายที่ต่ำมาก ปลาที่ถูกขายไปมักจะตายอย่างไร้สาเหตุในเวลาเพียงไม่นาน เนื่องจากถูกทำลายระบบการไหลเวียนของเลือด และขบวนการแลกเปลี่ยนก๊าซภายในตัวปลา จนทำให้ลูกค้าเข็ดขยาดไม่กล้าซื้อปลาจากพวกเขาไปเลี้ยงอีก สิ่งที่ผิดพลาดจากอดีตมักจะเป็น “ครู” ที่ดี ปัจจุบันชาวประมงและชาวเลในต่างประเทศที่ส่งออกปลาทะเลสวยงามเป็นอับดับต้นๆ อย่างฟิลิปปินส์ หรือ อินโดนิเซีย ได้ถูกรงณรงค์ และควบคุมให้ใช้ตาข่ายจับปลา แทนการใช้พิษไซยาไนด์ โดยองค์กรอย่าง MAC (Marine Aquarium Council), IMA (International Marine Alliance), ฯลฯ องค์กรเหล่านี้จะทำหน้าที่อบรม และให้ความรู้เกี่ยวกับการจับปลาอย่างถูกวิธี รวมไปถึงการออกใบประกาศนียบัตรรับรองปลาที่พวกเขาจับได้ โดยบางครั้ง เจ้าหน้าที่ก็จะสุ่มตรวจตัวอย่างปลาที่ถูกจับ นำมาทดสอบหาสารพิษในตัวปลา เพื่อให้แน่ใจว่าชาวบ้านจะไม่ย้อนกลับไปใช้ไซยาไนด์ในการรวบรวมปลาหลังจากได้รับรองอีก วิธีการหาปลาของชาวบ้านที่ได้รับการฝึกสอนก็คือการใช้ตาข่ายจับ พวกเขาจะออกเรือไปตามแนวปะการัง ก่อนที่จะค่อยๆหย่อนตัวลงไปใต้ผืนน้ำสีครามเบื้องล่าง เพื่อที่จะรวบรวมปลามาเป็น “ค่าใช้จ่าย”ในครัวเรือน ในฟิลิปปินส์ อุปกรณ์ที่นำลงติดตัวไปมีเพียงตาข่ายจับปลา แว่นตาดำน้ำ และเศษผ้าครอบหน้าไว้สำหรับป้องกันแมงกะพรุน ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านที่มีฐานะไม่ดีนัก โดยมากจะดำลงไปในสถานที่ไม่ลึกนักโดยปราศจากถังออกซิเจนเฉกเช่นนักดำน้ำทั่วไป หากแต่ฝากชีวิตไว้กับสายพลาสติกที่ส่งอากาศจากเครื่องคอมเพรสเซอร์บนเรือเท่านั้น ระหว่างทิ่อยู่ในน้ำ พวกชาวบ้านจะใช้ตาข่ายอันเล็กๆ ไล่จับปลาตามกอปะการัง บ้างก็กางตาข่ายผืนใหญ่ ใกล้กับแนวปะการังแล้วไล่ปลาออกไปจนติดตาข่าย จึงจะทำการจับใส่ถุงที่เตรียมไว้ เมื่อไล่ไปมากเข้า ปลาที่ตื่นตกใจก็จะว่ายลงไปในที่ลึกลงไปอีก นั่นหมายความว่า เขาก็ต้องดำลงไปลึกกว่าเดิมเช่นกัน และนั่นเป็นการกระทำที่เสี่ยงต่อชีวิตของพวกเขามาก เพราะนั่นอาจจะทำให้เกิดอาการช็อกไนโตรเจน ถ้าหากพวกเขาขึ้นมาสู่ผิวน้ำเร็วเกินไป ปลาที่พวกเขาจับได้อาจจะมีราคาไม่มากนักในขณะที่เขาขายให้กับพ่อค้าคนกลาง แต่พวกมันจะมีราคาสูงขึ้นไปอีกหลายสิบเท่าตัวเมื่อถูกส่งไปยัง ตลาดปลาหลายแห่งทั่วโลก ซึ่งเป็นเรื่องที่ปกติสำหรับกลไกของตลาด ถึงปลาที่จับได้จะกลายเป็นเงินจำนวนไม่มาก หรือแม้ต้องฝากชีวิตไว้กับสายพลาสติก แต่เมื่อต้อง หาเงินมาใช้จ่าย บางทีก็ไม่มีทางให้เลือกมากนัก… ผู้จับปลาบางคนอาจจะใช้ลอบ ไปวางไว้ตามจุดต่างๆในแนวปะการัง แต่วิธีนี้ ไม่สามารถคาดเดาจำนวน และชนิดของปลาที่จะเข้ามาติดได้ ส่วนใหญ่ปลาที่ได้จะเป็นพวกปลาเศรษฐกิจ จำพวกปลาเก๋า ซึ่งก็ตรงกับเจตนาของผู้วาง หรือถึงแม้ว่าจะเป็นปลาสวยงาม ก็จะเป็นปลาที่มีขนาดกลางๆ ค่อนไปทางใหญ่ ซึ่งถือว่าเป็นขนาดที่ค่อนข้างใหญ่เกินไป ดังนั้น ปลาสวยงามที่ติดมากับวิธีใช้ลอบจึงเป็นแค่ “ของแถม” จากจุดประสงค์หลักเท่านั้นการเลี้ยงปลาทะเลเป็นงานอดิเรกที่เรียกได้ว่ากำลังพัฒนาตามกิจกรรมอื่นๆอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ปลา และสัตว์ทะเลที่แปลกขึ้นเรื่อยๆ ถูกหมุนเวียนในตลาดปลาตามส่วนต่างๆของโลกเป็นจำนวนมากในแต่ละปี จากข้อมูลของ International Information Programs ระบุว่าปลาทะเลถูกจับออกไปจากธรรมชาติในส่วนต่างๆของโลกมากถึง 20 ล้านตัวในแต่ละปี สำหรับป้อนสู่ตลาดปลาสวยงามน้ำเค็มทั่วโลก ซึ่งจากตัวเลขที่เห็น แม้กระทั่งตัวผมเองก็รู้สึกว่ามันเป็นตัวเลขที่สูงเกินไป นักเลี้ยงปลาทุกคนควรที่จะร่วมมือกันเพื่อที่จะลดตัวเลขนี้ลงโดยทำได้หลายวิธี เป็นต้นว่าควรจะมีการวางแผนก่อนจะเริ่มทำอะไร ศึกษาชีวิต ความต้องการ และหาข้อมูลของสัตว์แต่ละชนิดที่ต้องการจะนำพวกมันมาเลี้ยงก่อนซื้อ เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงชนิดที่มีอัตรารอดต่ำ และเลี้ยงให้รอดยากได้ในระบบปิด ป้องกันไม่ให้เสียทั้งความรู้สึก และเสียทรัพยากรธรรมชาติไปอย่างน่าเสียดาย |
| Next > |
|---|
ห้ามคัดลอก ดัดเเปลง หรือส่งต่อจนกว่าจะได้รับการอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น.
Design by Jack The Ripper